یادداشتهای روزانه

شهر دکمه

2011-10-03T23:22:00.000-07:00

الهام میگه یاد اون روزا بخیر که سه تایی هر روز میرفتیم به شهر دکمه سر می زدیم
و هر دو می میریم از خنده لابد فکر می کنید شهر دکمه یه جایی مثل دیزنی لند بوده؟
تماشای دکمه های رنگ و وارنگ مغازه ای بنام شهر دکمه سرگرمی ما بود البته گاهی هم خرید گیره و سنجاق های رنگی و گل سر ....
و مهم ترین بخش اینکه سوال کنیم بوردای این ماه آمده ؟ کنار شهر دکمه یه پارچه فرشی بود و بساط تابستونی بلال و بستنی و تماشای مغازه ها، خرید مجله زن روز از کیوسک روزنامه ای به عشق خوندن برسردوراهی زندگی!!! و داستان های دنباله دار هفتگی وغرق شدن در رویاهایی که آن روزها هر نوجوانی در سر داشت
اون روزا هر هواپیمایی که از آسمان بالای سرمون عبور می کرد، از ته دل می گفتیم بیا ما را ببر خارج ، البته خارج اون وقت برای ما لای همون ژونال بوردا بود با صفحه های کامل رنگی و مانکن های قلمی و بلوند
خواهرم خیاطی میکرد در طراحی و دوخت لباس مهارت خاصی داشت یه چرخ خیاطی پفاف و یک عالمه پارچه بریده و نبریده و یک جعبه پر از قرقره های رنگی سوئدی و یه دنیا دکمه .....با قیچی سینگر، کاغذ الگو ومتر و کچ وصابون ...... وای چه دنیایی بود
برای خودش یه شانل بود واقعا اگه پاریس بود خود کوکو شانل بود
بهر حال وقتی بوردا می رسید سه نفری می نشستیم به تماشا الهام از من والا کوچکتر بود ولی پا به پای ما و دنبال هم راهی شهر دکمه می شدیم وهزار بار بوردای جدید را ورق می زدیم
و تو نوبت دوخت لباس تابستونی مدل های بوردا می نشستیم........ نمی دونم خاطره ها ما را زنده نگه میدارن یا ما خاطرات را؟
تا یه تابستون که عموی الهام از مسافرت تابستونی اروپا برگشت با یه پالتوی بی نظیربرای اون
عجب پالتویی بود رنگ بژ, بژ به معنای واقعی پشم موهر ومدل نیم تنه با کلاه و دکمه های دراز شاخی قهوه ای وگیره وبند چرمی درست از لای بوردا در آمده بود به الهام یه هوا بزرگ بود به ما دوتا کوچیک وای چه پالتویی سبک گرم و راحت
انقدر پارچه فروشی های سه راه شاه و خیابان پهلوی را خواهرم گشت تا پارچه همان رنگ و جنس شاید هم بهتر را پیدا کرد . پالتو از فرنگ آمده را بردیم پیش آقا رضا خیاط ، خیابان بهار آقا رضا خیاط لباس مردانه و بقول خیاط ها ضخیم دوز بود کت و پالتوی زنانه را هم ازبعضی مشتری ها قبول میکرد
اندازه های لازم را گرفت و مدل را دید و یکماه بعد، بعد از دوتا پروو پالتو ها آماده شد چقدر زیبا خوش دوخت درست مثل مدلی که خواسته بودیم
حالا هر سه یک رنگ یک شکل پالتوهایمان را می پوشیدیم در انتظار زمستان ، اما زمستان آن سال
با انقلاب شروع شد پالتو هایی که با آن همه شوق و ذوق آماده شد، شکل اورکت سربازها شده بود
دیگر نه شهر دکمه رونقی داشت و نه ژورنال بوردا سرماه میرسید نه داستانهای زن روزجذاب بود
ونه خواهرم حوصله آن روزها را داشت انگار یک شبه طوفان همه چیز را با خود برده بود
شب ها با دلهره از پشت پنجره صدای شعار ها بگوش میرسید همه چیز در حال دگرگونی بود

پالتوهای بژ ...... کفش های کیگرز ..... هم قد و هم رنگ.... دویدیم در میان رویاهایی که مثل دکمه های شهر دکمه رنگ و وارنگ بود ... ...وگم شدیدم در میان هیاهوی شهر. اما آیا ما به شهر روباهامان رسیدیم

هنوز خواب می بینم خواهرم الگو ها را روی پارچه گلدار نازکی پهن کرده تکه ای از پارچه را به من می دهد و دکمه هم رنگ یکی از گلهای آن را می خواهد

2010-08-25T15:39:00.000-07:00

سهم من از خانه ام تنها خاطراتی است
که مرا به تماشای رقص یاس های بنفش میبرد
درست مثل بانوان معطر و شیک
میچرخند در هوا با لباسهای اطلسی شان
و عروسکهایی که با چشمهای بی رمق
از زیر خاک باغچه هنوز
به آسمان نگاه می کنند
چه با شتاب کودکی هایم را در باغچه خانه جا گذاشتم
و دری که برای همیشه بر روی آرزوهایم بسته شد
سردم است باد می آید
چقدر به بوی یاس حساسیت دارم
مدام دچار سر دردهای مزمن می شوم
این است تکرار بی هوده یک رویا
در آستانه میان سالگی

2010-06-10T21:40:00.000-07:00

گام بر می دارم بر روی زمینی
که سهم من از آن به اندازه قدم هایم است
و آسمانی که وسعت آن به اندازه نگاه

ماهی قرمز کوچولوی سفره عید

2010-03-16T16:30:00.000-07:00

دست می‌کشم روی سوزنی ترمه سفره هفت سین. طرح و رنگ پارچه وبوی قدیمی آن با عطر تازگی سنبل و سبزه و نقل بیدمشک و تنگ بلور ماهی قرمز، همه با خود خاطره‌هایی را در من زنده می‌کنند که دلم را می کشانند به شادیهای زیبای دوران کودکیم

این روزها ی دمدمه‌های آخر سال، با دنیای ایمیلها هر روز نامه الکترونیکی جدیدی دریافت می‌کنم از سنت عید نوروز و سفره هفت‌سین و این که چه چیز روی سفره باشد و چه نباشد... دیروز ایمیلی رسید که حکایت از عربی بودن سنبل داشت. قبل از آن هم یکی دیگر که به خاطر خدا ماهیهای قرمز کوچک را نکشیم که نسل آنها در معرض نابودی است. آیا به راستی چنین است؟ تا آنجا که اطلاع دارم، سنبل یک گل هنلدی است مثل همه گیاهان دیگر به سایر نقاط دنیا سفر کرده و در کشور ما هم سالیان درازی است که زینت بخش سفره‌های هفت‌سین عیدمان شده. بوی خاص آن همیشه تداعی سال نو دارد. حتما همه به خاطر دارید روزهای پایانی اسفند را، بساط دست‌فروشهای کنار خیابانها، سبزه و ماهی و گل و تخم مرغ رنگی و شمع و سمنو... اغلب، این بساط را خانواده‌های کم بضاعت برای کاسبی شب عید به پا می‌کردند. تنگ ماهی را که از بچه‌ها می‌خریدیم عیدیشان هم با قیمت ماهی حساب می‌شد. قیافه‌های شادشان را به خاطر دارید

باری، نترسید! ماهیها صدها سال است که با ما عید را جشن می‌گیرند و زندگی و نور و رنگ را به خانه‌هامان می‌آورند. ماهیهای قرمز کوچک، اگر سر سفره ما نباشند منقرض می‌شوند، زیرا هرسال هزاران هزار ماهی در حوضچه‌ها پرورش داده می‌شوند، فقط برای عید، و از این راه تعداد زیادی ارتزاق می‌کنند، چه آنانان که تجارت بزرگ دارند و چه آنهایی که به صورت دست‌فروشی ماهیها را شب عید برای ما می‌آورند

سفره هفت سین را با سین اول سلامتی بگشایید و با دلی خوش، با تنگ ماهی و سنبل و سمنو به پیشواز نوروز، این جشن باستانی سرزمینمان ایران بروید

عید همگی مبارک

2009-12-17T12:46:00.000-08:00

سپیده سر نمیزند

2009-11-19T22:55:00.000-08:00

مانده ام درمیان گرد بادی
که باشتاب می چرخد
نه سکونی ؛ نه سکوتی
نه آرامشی و نه پایانی
نه امید به طلوع خورشیدی
نه درخشش ستاره ای بر روزنی

باد ؛ باد ویرانگر
وقتی که آینه ی بر من خندید
انگار کلاغی شوم آواز خواند و بال زد
به سوی شب

و بختک سیاه سایه گستراند
روی آینه
ایمان ندارم به سرنوشت
اما گویی قسمت ؛ تکه ای از پیراهنم را دزدید
همان شب که سرمه می کشیدند به چشمانم

من با دلهره ای کوچک به گلهای مریم خیره مانده بودم
و آواز پای رهگذری که شب رابه سپیده پیوند می زد
و باغبان پیر که زیر نور ماه گلها را آبیاری می کرد
من مثل مریم های باغ در انتظار چیدن و عطر افشانی

باد ؛ باد ویرانگر
هنوز آن رهگذر در میان کوچه های شب سرگردان است و
سپیده سر نمیزند.
من در میان باد ؛ می چرخم و می چرخم
زمین چقدر دور است و
شب چقدر..... تاریک و بلند

من به تمنای او

2009-10-19T23:44:00.000-07:00

خدا اینجا بود

روی این شاخه ترد

ناگهان باد وزید

شاخه لرزید

فرو افتاد

دانه اشک من از شاخه پاک

او به بالا شد و من

هم چو آن قطره به خاک افتادم

باغ با عطر خدا و باران

متبرک شده بود

سرزمین من

2009-08-05T23:52:00.000-07:00

من ایرانیم
از تبار شرق این زمین کهن
از دشتهای سوخته از نوازش نور
از گندم زارهای پهناور
از شالیزار های سبز ِ سبز
از تبار البرز و دنا
من ایرانیم
از تبار حافظ وشاخه نباتش
از تبار فردوسی و روئین تنانش
از تبار کاوه
من ایرانیم
از دیار شاهان کهن
ازکاخ های تخت جمشید و آپادانا
ازسر زمینی که هزاران سال
مادرم در آن متولد شد پشت به پشت
از تبار رودابه و فرنگیس و آرمتیس

من ایرانیم
از نژاد آریا
از قبیله فارسی زبان
گفتارم آهنگین
زبانم شیرین
از سرزمین شعر و ادب
من ایرانیم
جاریم چون کارون و زاینده رود
زیبا چون خزر
من ایرانیم
از دره های گلسرخ و گلاب
زادگاه سهراب ام
از عطر نارنجستان های نیما یم
من از کلک کمال الملک ام
از تبار گل بوته های فرش کرمانم
من ایرانیم
از نیاکانی هزاران ساله
از سر زمین عشق و شعرو شور
از می ناب شیرازم
من از میان گلستان سعدی آمده ام
من از تبار عاشقان جهانم

آری

من ایرانیم

گریز از خواب

2009-06-24T11:25:00.000-07:00

کسی صدایم میزند
قلبم می لرزد
نسیم مهربان نوازشم می کند
خواب از پشت چشمهای به شهر خاطره ها سفر کرده
امشب میان این کوچه پس کوچه ها
تا صبح میگردم
کوچه های پر از عطر یاس و اقاقی
پر از احساس بودن
من پر از بیداری و نیاز
من پر از قصه، از روز های رفته
گاه گاهی اشکی
می شکند تصویر ها را
و تو محو می شوی در میان خاطراتم
مثل آنروزها که ....
آه ... امشب
خوابم به چشم نمی آید

ایران من ...

2009-06-16T15:45:00.000-07:00

این روزها در دامنه های البرز شقایق های تازه می رویند

با نسیم کوهستان می رقصند

آنجا دیگر شقاقی به خاک نمی افتد

جز برای روئیدن و دوباره سبز شدن

همسفران .....

2009-06-09T13:38:00.000-07:00

لحظه های تکراری به ساعت ها
و ساعت ها بروز ها
و روز ها به سالها تبدیل می شوند
زمین دیوانه و ار می چرخد
و انسانها را دسته دسته
به سیاره ا ی دیگر
که ما آنرا آن دنیا.... نام نهاده ایم
پرتاب می کند
بی آنکه بخواهیم

شاید حق با زمین است
انسانها میل به تملک دارند
بی خبر از شتاب لحظه ها
کشورم .... شهرم ..... خانه ام
همه جای زمین را خط خطی کرده اند
هر چقدر هم که خط بکشند و مرز تائین کنند
مثل همان روزی که عریان از بهشت رانده شدند
از زمین نیز به سیاره ای دیگر در سفرند
انسان مسافر
کوله بارت را سبک کن
خط ها را پاک کن
همه ما همسفریم
به سیاره ا ی دیگر.... عریان
آنجا که نمی دانم
نامش چیست؟
زندگی شاید به گونه ای دیگر آغاز شود
زیرا جسد های شوم مان را اینجا در عمق زمین
دفن می کنیم

سماع....

2009-05-22T22:59:00.000-07:00

می چرخم، می چرخم

من مستم ، من مستم

باده نخورده ام دگر

مست توام ، مرا نگر

می چرخم، می چرخم

مست زباده توام

می زده ام دم سحر

باغ مرا صدا کند

مرغ سحر نوا کند

شمس و قمر چه ها کند

موج ز خود رها شود

عکس سما میان آب

رقص مرا به پاکند

رقص مرا به پا کند

می چرخم، می چرخم

عشق مرا صدا کند

دست بر آسمان برم

سجده کنم میان آب

بر تو هرچه نام توست

رقص سماع به پا کنم

می چرخم، می چرخم

عشق ببین چه ها کند

شور مرا به پا کند

رقص مرا بر آبها

شمس و قمر نگاه کند

ولوله ای به پا شود

از نفحات صبح تو

عشق ببین چه ها کند

بودن را دوست دارم...

2009-04-23T22:22:00.000-07:00

بودن را دوست دارم

در کنار روئیدن جوانه ها زیر تابش نور

در سپردن جان، به صدای پرنده ای که

شاید مرا می خواند

در کنار زمزمه جویبار

در کنار سنجابی بازیگوش

در کنار سبزه های تازه روئیده

در کنار چرخش زیبای پروانه ای رنگین بال

در لمس نسیم

در سیال عطر مرموز گیاهی ناشناس

در نوای موسیقی باد لای شاخه های نارون پیر

بودن را دوست دارم

در میان نم نمک های باران

در میان قطره های آب

آن گاه که آسمان با زمین یکی می شود

بودن را دوست دارم

در میان این همه زیبایی

فکرهایم بوی باران و بنفشه می دهد

بوی گیاه، بوی خاک، بوی روئیدن

بودن را دوست دارم

مهمان

2009-03-23T15:20:00.000-07:00

کاش کسی با سرانگشت آرام به در می‌زد
من از شوق می‌پریدم
در باز می‌شد
بر روی نگاه آشنایی
او را در آغوش می‌کشیدم از شوق
با یک چای ساده
یک دنیا حرف می‌زدیم

چای دم می‌کنم
بنفشه می‌کارم برای آسمان
غبار پنجره‌ها را می‌شویم با باران
به بهار خوشامد می‌گویم
کاش یکی می‌آمد
برایش چای می‌ریختم توی فنجان چینی
می‌نشستیم کنار گلدان بنفشه‌ام

عطر چای و هوس یک مهمان
مرا به خلسه می‌برد
به سرزمین خوابها
بهار آمده

کولی

2009-02-24T14:41:00.000-08:00

گفتی به پشت سر نگاه نکن وقت رفتن
عشق فریبت می دهد
رفتم بی یک نگاه
سالهاست که مانده بر دلم حسرت

می روم کولی وار شهر به شهر
بی آن که دل ببندم به گرمای اجاق دیروز
بی آن که نگاه کنم به پشت سر
نمی دانم اندوه را با چه جوهری نوشته اند
که ماسیده روی زندگیم

گم شدم میان کوچ، میان هستی دردناک وجود
کدام راه
نه درختم که زیر سایه ام کسی بیاساید
نه چشمه ای که تشنه ای را سیراب کنم

کولی ام در انتظار کوچ
تا باقی مانده روز را در اجاقی تازه بدمم
این نیمه کم رنگ را
کاش می دانستم اندوه را با چه جوهری نوشته اند

به یاد پدرم

2009-02-10T12:54:00.000-08:00

پنجره را باز می گذارم
تا لحظه ها آرام بیایند و بروند
بی هیچ برخوردی
انگار هزار سال است که مرده ام
فراموش شده
در عمق زمین
هی خواب می بینم
طولانی و بلند
هی می ترسم
انگار کسی صدایم می زند

و من هنوز کودکم
پنچره باز است
اوراق دفترم با باد می رود
کاش می توانستم یک روز
شعری بگویم
برای چشمهای خاکستری ات

زمان ایستاد روی لحظه رفتن
و آسمان تمام بغض خاکستری اش را
در چشم من ریخت

تا برای آرامش تو دعا کنم

زندگی حسرت روزهایی است

که باز نمی گردد

سکوت

2009-01-21T15:55:00.000-08:00

لبالب از میل فرو شدن در خویشتنم
خسته از گشودن درهای بی دلیل
کلید قفل ها را به دریا می سپارم
شاید سکوت معجزه ای باشد برای قلب خسته ام

امشب چهل تکه لحافی می دوزم
از آسمان و جنگل و دریا و زمین
می خواهم گرم شوم
بگذار صدای باران و باد تنها سکوت را بشکند
بگذار نسیم آواز بخواند
می خواهم تکه هایم را آرام ، آرام بدوزم

من خسته ام از گشودن
از دیدن و شنیدن
بگذار رازهای ناگشوده
بمانند سر به مُهر

می خواهم مثل سهراب
آب بی فلسفه بخورم
توت بی دانش بچینم
و گم شوم زیر صنوبرهای باغ
وتماشا کنم روئیدن یک شقایق را در دشت
به کجای دنیا بر خواهد خورد
اگر ندانم زهره هم از جنس ماه است
که آبی آسمان آبی نیست
که هیچ در هیچ است
که من کورم از این همه رنگ که به بی رنگی میرسد

لحافم را بدوزم
مثل مادر بزرگ که
حوصله پر وصله اش را
با تکه ای از آسمان
رفو می کرد
شاید سکوت معجزه ای باشد برای روح خسته ام

تا بهشت ..... برای کودکان جنگ

2009-01-06T16:41:00.000-08:00

کودکم آرام بخواب
دیگر صدای غرش تانکها و موشکها
در گوش ات نمی پیچد
دیگر دود چشمهایت را نمی آزارد

کودکم آرام بخواب
اندام کوچک ات دیگر
نمی هراسد از
نگاه سرباز های جنون زده

دیگر سردی شب را
تن ات لمس نمی کند
دیگر نگاه یخ زده ات درمیان آوار ها
در جستجوی نان نیست
دیگر گریه نمی کنی

تا بهشت راهی نیست
دست هایت را بمن بده
با هم بهشت را پیدا می کنیم
می گوئیم ،ما از جهنم دنیا آمده ایم

سینه ام می سوزد از درد آوار ها
تورا بر شانه هایم
می کشانم تا بهشت
تا زیر درخت توبا

بر تن زخمی ات مرهم می گذارم
تا بهشت راهی نیست
این پاداش بی گناهی تو ست

چه رویایی
چه رویایی

کودکم آرام بخواب
دنیا پراز آشوب جنگ است

هدیه باد

2008-12-17T12:20:00.000-08:00

باد می آید
عطر شبو ها را
می رباید آرام از دل باغچه همسایه
و به من می بخشد
با چه سر مستیی
اطلسی های مرا
به که خواهد بخشید
!،
پشت هر پنجره ای
یکنفر چشم براه ست
تا که از باد پیامی گیرد
عطری از خاطره ای
مرغ شب می خواند
ماه هم تنهاست

بی فصلی

2008-11-11T23:15:00.000-08:00

پائیز که می شود دلتنگ ِ دلتنگم
بهار ها بی تاب و بی قرار
تابستان خاطره ها را دور می زنم
زمستان یک تکه یخ ماسیده روی حجم زندگیم
عجب چهار فصلی ساخته دلم
فصل تازه ای می خواهم
برای رویئدن
چیزی در درونم
مثل انارهای سرخ پائیز
هزار دانه شده

پائیز ....و رنگ

2008-11-05T22:40:00.000-08:00

در ازدحام برگهای پائیزی
خودم را گُم می کنم
چه هم همه ای، رنگ به رنگ
مثل بازار بزاز ها ، پر از خش، خش تافته های طلایی

خیابان پر است از، مثل من
که گمشده اند در میان رنگها
پیر ، جوان ، آراسته و خواب آلود
گیج و هوشیار
رنگ به رنگ و متضاد

راه میروم و گم می شوم میانشان
چه فراموشی سیالی
کلاه، شال، دستکش
لباس و کفش
همه را رج می زنم

گاهی می خندم باخوم در آینه
با یک کلاه پوست پلنگی
گم می شوم میان آینه ها
میان بازار که شناور است از مثل من

کجای دنیایم ؟ کجا!؟
صدایی آشنا نیست
میان پائیز و آینه ها

مثل کودکیم که کنار مادر گم می شدم میان بازار
با انگشت های نازکم دست می کشیدم
به هر چیزی که دستم می رسید
از پارچه های اطلسی
تا بشقابهای گلسرخی لب طلایی

بازار پر بود از غبار آدمها
با بو های گوناگون

پیر مردی که شکل خدا بود و مهربان
پارچه ها را متر می زد و می برید
آستر و رویه ر ا هماهنگ می کرد
عادلانه می برید

مادر چانه می زد و من
نگاه میکردم به عدالت
که میان چند متر پارچه ساده و گلدار به هم آمیخته بود
و مشتی نخود وکشمش از جیب مهربان پیر مرد

کجای دنیایم ؟کجا!؟
گم شدم میان آدم ها
میان برگهای پائیزی
میان سادگی باورم

شاید پیر مرد پارچه فروش که شکل خدا بود
و عدالت را متر می کرد
بداند من کجای دنیا گم شدم
میان ازدحام این همه رنگ

رویا

2008-10-24T21:47:00.000-07:00

مادرم در باغچه شمعدانی ها را قلمه می زد

آسمان صاف بود

عکس مادرم در آسمان

موهایش در باد پریشان

لبخند می زد

برایش چای می ریختم

کنار پنجره

بخار چای شیشه را کدر می کرد

صدای پایی از دور می شنیدم

او میرفت با چند شاخه شمعدانی

چه خواب سنگینی

دهانم خشک شده بود

و تلخ

پرده را کنار زدم

لیوان چای کنار پنجره بود

مادرم

سالهاست که رفته

اما ..... او همیشه در آسمان است

پرنده ...

2008-06-20T21:10:00.000-07:00

بیرون از پنجره بهار بود
پرنده مست و شیدا می‌خواند

کاغذهای سپید را نوشتم
با اشکهایم

نوشتی
معنی کاغذهای سپید را نمی‌دانی

نوشتم
اشکهایم قاصدهای خوبی نبودند!!!

بیرون از پنجره بهار است
پرنده می‌خواند
می‌شنوم آواز جفتش را
که معنی عشق را می‌داند

دور..........ها

2008-05-17T23:02:00.000-07:00

در انتظارم و هیچ خبری نیست

قاصدکهای بازیگوش
فقط با باد می‌رقصند

موجها متلاطم
دریا طوفانی
باران... باران... باران
تکرار گریه ابر
تکرار ریزش سرد

من از انجماد نفسهایم در میان مه
و پوست ورم کرده‌ام
از تازیانه‌های باد
و صدای خواهش درونم که آفتاب می‌خواهد
شرمسارم

چشمهایم یخ زده
مثل چشم ماهیها

باران... باران... باران
تکرار ریزش سرد
تکرار روزهای خالی

نمی‌دانم
بغض کداممان بیشتر است
من یا آسمان
دلتنگم و هیچ خبری نیست

آبها
از کدام ساحل من را به اینجا آوردید

به یاد ثمین باغچه‌بان

2008-04-10T00:11:00.000-07:00

برای سه پری قصه زندگیم: صبا پدرسگ عموش، ساناز سنتوری، و الناز الی قلی مستون شده

زندگی شکل دیگری بود. باصفا و مهربان، همگی ما بودیم، با خنده‌ها و گریه‌ها، با یکدلی وصمیمیت... شبهامان در کنار هم رنگ می‌گرفت و ظلمت و وحشت جنگ که بر سرزمینمان سایه انداخته بود در پناه دوستیهامان رنگ می‌باخت

بازم گل نرگس اومد به خونه
به کوچه اومده نعنا و پونه
بیا گل ریحون دارم
دیگه نوروز تو راهه
بیا رنگین کمون دارم
دیگه نوروز تو راهه

ترانه‌های کودکانه بچه‌ها زیبایی محفل دوستانه‌مان را صد چندان می‌ساخت

ترنم کوچولوس
توش پر از آلبالوس
ترنم تو کوهه، تو راهه، تو دشته
شی فو شی فو دود دود، شی فو شی فو دود

همه دم می‌گرفتیم و از پشت مبل و میز و صندلی آشپزخانه شی فو شی فو کنان دور می‌زدیم و می‌چرخیدیم، تا میرسیدم به

به به چه برفی نشست رو زمین
هنوزم می‌باره بچه‌ها پاشین
خونه خیابون مونده زیر برف
روز برف‌بازیه بچه‌ها پاشین

بچه‌هابا شعرهای زیبای باغچه‌بان انسی عمیق یافته بودند و لذت می‌بردند از این ترانه‌های سرشار از عشق و زندگی. ما بزرگترها هم همصدایی می‌کردیم با این جمع کوچک. بهرام با صدای باس می‌خواند و چای می‌ریخت، فاطی راضی از چای خوش آب و رنگ و این که بهرام سرش پایینه کارش رو می‌کنه... فاریا رهبر گروه بود ملقب به ابوالحسن صبای بلبلی، من هم جزو خوانندگان اصلی و آتش گردان برنامه

روزگاری بود پر از گل دوستی و عشق
شبهای نیم روشن، ای دوست یاد داری
بیدار می نشستیم، بیدار بی قراری

با آرزوی خوشبختی برای سه پری قصه‌هامان، و یاد روزهای خوب

ترنم ملوسه
توش پراز عروسه
ترنم تند می‌ره، تند می‌ره
شی فو شی فو دود دود
شی فو شی فو دود

فقط تا سی

2008-02-19T15:42:00.001-08:00

در انتظار بهارم

تقویم روزها

به آخر رسیده

نسیم تازگی

با کفشهای نو

پیراهنی سبک

هم وزن شانه هایم

شهر بی هیاهو

2008-01-20T23:41:00.000-08:00

همه حرفای قدیمی

همه یارای صمیمی

رفتن و خاطره ها موند

از همه دلها دل من

توی این دنیا جدا موند

پشت سر آفتاب پائیز

روبرو سرد و غم انگیز

نه نشون از باغبونی

گلا را انگار خدا برد

توی شهر بی هیاهو

زوزه باده فقط باد

انگاری تو شهر مردن

همه آدمای دلشاد

همه برگا زرد و خشکن

شاخه ها تکیده در باد

توی شهر بی هیاهو

پچ پچ باده و برگه

روی شیشه های خونه

صدای دست تگرگه

آسمان

2008-01-06T23:19:00.000-08:00

گاه می غرد

گاه می بارد

گاه می گرید

گاه زلال است و صاف

گاه کدر

چون چشم مردکان

گاه گل خورشید به رخ می کشد

گاه سکه ماه

گاه ستاره باران است

گاه سیاه

گاه پنهان در حجاب ابر

گاه عریان

بیچاره زمین

دلش بی تاب از این رنگها

«هرلحظه در آید بت عیار به رنگی»

زمین متهم است

به گناه

آغاز و پایان

2007-10-21T21:14:00.000-07:00

زرکوب پیر هرگز به مکتب نرفته بود و هرگز با لوح وکتاب و با رموز و نقوش حرف وعدد آشنایی پیدا نکرده بود. دنیا را هرگز در محدوده بعد و مساحت فهم نمی‌کرد. خدا را به شکل نقطه، به شکل عدد، و به شکل اصل در نظر نمی‌آورد. دنیایش و خدایش هر دو ورای وصل و فصل و وحدت و کثرت مکتب دیده‌ها بود. خدای او که دم به دم به صورت امواج نور از وجود او عبور می‌کرد نور بی پایان بود. نور بی پایانی که وجود او را در خود غرق می‌کرد و در همان حال عین خود وی و عین دنیای وی بود

زرکوب در حلقه یاران مولانا، سماع را به چشم یک عبادت و یک نیاش و یک پرستش می‌دید. وقتی مستغرق آن بود، احساس می‌کرد بال وپر پیدا می‌کند، به بالا می‌پرد، و در امواج بی‌پایان نور غرق می‌شود

(گزیده ای از کتاب "پله پله تا ملاقات خدا" اثر دکتر عبدالحسین زرین‌کوب)

می‌رقصم، می‌رقصم
در باد
می‌سپارم تن را به دست نوازشگر نسیم
و رها می‌شوم
می‌چرخم، می‌چرخم
و رها می‌کنم
فکرهایم را در آسمان
سبک چون ابرها

آغاز شروع پایان است
پایان شروع همان آغاز
به اولین نقطه می‌رسم
به اولین آغاز

من به دنبال لیلی در بیابانهای
بی مجنون می‌گردم
و به دنبال مجنون در شنها
رفت و آن رویا به سر شد
عشق هم رنگ دگر شد

می‌سپارم تن را به دست
نوازشگر نسیم
می‌دوم به دنبال حریر سبز خیالت
می‌رقصم با باد

سنگها همه نشان تو دارد
و بیابان تشنه باران رحمت است
دیگر صدای پای نازک لیلی نمی‌آید
و مجنون
آن قدر گریست تا به تو رسید
بر گوری که گمان می‌کرد
از آن لیلی است

عشقها رنگ دگر شد
شور و شیدایی به سر شد
منم آن لیلی
تویی آن مجنون
می‌رقصم در باد
با حریر سبز خیالت

آغاز همان پایان است
شروع می‌کنم هزار بار
تا سبز شوم چون حریر
سبز خیالت
رها در باد

اولین عشق

2007-10-01T19:13:00.001-07:00

هنوز گلهای خشک لای کتابم
بوی دستهای تو را دارد
و
سایه تنهایم
در امتداد ظهر
دستهای گرم ومضطرب تو را می‌جوید
که در آن
میوه کال عشق
طعم گس و غریبی داشت

از آن شیداییها
واز آن طپیدنها
سالها می گذرد
ولی هنوزآن کوچه بلند
در امتداد تنهایی خاطراتم ادامه دارد
ترس غریبی از عابری که می‌گذشت
از باد که سایه شاخه‌ها را می‌تکاند
و می‌خندید
به اضطراب دستهای ما
که نا خود آگاه زهم دور می‌شدند
آیا هنوز آن کوچه باریک
با آن درختان تنومند در خاطرت هست

سخن از عشق بود
و رویش گیاهی
در دلهامان
که حس غریبی داشت
حس بلوغی که شکوفا می‌شد

رؤیای سفید

2007-09-27T20:26:00.000-07:00

انگار شده بود پری تو قصه ها... دور و برش پر بود از گل و تور و پولک. اندام لطیفش لابه‌لای حریر سفید نرم می‌چرخید. هر طرف که می‌رفت هلهله می‌کشیدن و رو سرش نقل و سکه می پاشیدن

دخترای کوچولو مثل فرشته‌ها دور وبرش می‌چرخیدن. از ته دل خوشحال بود. می‌رقصید، تا نیمه شب با جفتش که اون هم مثل شاهزاده قصه‌ها شده بود. تا نیمه شب از همه چیز لذت برد و باهلهله و کلکله وارد خونه بخت شد

صبح روز بعد... تمام دیشب مثل یه خواب زیبای رنگی به یادش میومد. لباس بلند حریر روی چوب رختی آویزون بود مثل یه رؤیای سفید. لای موهاش چندتا نقل و پولک هنوز مونده بود. یکی از نقلها را گذاشت تو دهنش و مزه مزه کرد

آفتاب از لای پرده خودش را توی اتاق رسونده بود. دلش می‌خواست همین‌طور تو رختخواب بمونه وکش وقوس بده به تنش و رؤیای دیشب را با خودش تکرار کنه

یه دفعه چشمش افتاد به یادداشت کنار ساعت. با عجله بلند شد، تند تند لباس پوشید. لباس سفید را لای یه ملافه بزرگ پیچید و بدوبدو خودش را به خیابون رسوند. قرار بود اول وقت اون رو تحویل بده. به ساعت نگاه کرد، ده ونیم بود. در مغازه که رسید نفسش گرفته بود. ملافه را محکم روی سینه‌اش فشرد. در را باز کرد و اون رو گذاشت روی میز صاحب مغازه

وقتی توی خیابون رسید از اون همه رؤیای زیبا فقط یه حلقه طلایی توی انگشتش بود که اون رو به رؤیای سفیدش پیوند می‌زد

کلید باغ رویا

2007-09-04T20:35:00.000-07:00

آرین کوچولو با هیجان تعریف می‌کنه... آب دهنش را قورت می‌ده و دوباره شروع می‌کنه. گاهی بلند می‌شه روی مبل می‌ایسته، دوباره می‌شینه. چیزایی که او دیده براش مثل--به قول خودش--توی فیلما بوده... می‌گه خونه بزرگ بود، بزرگ. اتاقا سقف نداشتن. تو اتاق آسمون پیدا بود... اندام ریز و کوچکش من را به یاد پدرم وعموجان می‌اندازه. تمام شب برام داستان قلعه را تعریف می‌کنه و مطمئنه که اسپایدرمن و بتمن هم همون جا بودن. از اون دیوارها و اون دالونها فقط اسپایدرمن می‌تونه بالا بره. با هیجانی که داره من رو هم با خودش می‌بره به باغ

مدتی بود که تا در باغ می‌رفتم اما جرات تو رفتن نداشتم. در بزرگ چوبی بازه. اگه یه کم هل بدم می‌رم تو. آره باید برم. در آروم روی پاشنه می‌چرخه و باز می‌شه. خودم را یواش می‌کشم تو. وای خدایا، نفس‌گیره. یه باغ بزرگ، یه بوته بزرگ یاس بنفش، مثل ابریشم توی باد موج می‌زنه. بوته‌های گل محمدی با زمینه سبز و بنفش یاس چه خیال‌انگیزشده. بوی گل و سبزه و خاک به هم آمیخته. سگ سفید بزرگ و پشمالویی دم پله‌ها چرت می‌زنه. پله ها از دو طرف به یک مهتابی بزرگ می‌رسید و با درهای چوبی به عمارت. اتاقی بالاتر با ایوانی بزرگ، بلندترین قسمت ساختمان را تشکیل می‌ده

توی حیاط دختری پنچ شش ساله مشغول بازیه. موهای نرمش روی صورت آفتاب سوخته‌اش ریخته. با دوچرخه از کنار سگ رد می‌شه و مدام باش حرف می‌زنه. سوسی برقص، سوسی پاشو، تنبل بدو... پسری ده دوازده ساله با تیرکمونش پرنده‌ای رو هدف گرفته. دختری بزرگتر موهای بلندش را بافته روی صندلی زیر یه درخت نشسته و کتاب می‌خونه. هیچ کس من رو نمی‌بینه. وارد باغ می‌شم. پر از میوه. زیر درختها انگار از سیب لبریزه. باید چند تا سیب بخورم، همین سیب وسوسه‌گر، آبدار و خوشمزه. از یه درخت می‌رم بالا. خدای من، بهشت همین جاست. از روی شاخه پام سر می‌خوره، ولو می‌شم روی موها. حس می‌کنم یه عالمه انگور زیرم له شد

کنار صورتم یه خوشه بزرگ انگور که زیرنور آفتاب سبز و طلایی شده می‌درخشه. با لبم چندتا دونه ازش می‌کنم، ترد وخوشمزه، باید همش را بخورم. دختر کوچولو توی باغ را نگاه می‌کنه. بدو بدو میاد طرفم احساس می‌کنم داره بهم نگاه می‌کنه... ولی نه، اون دنبال عروسکش اومده. زیرلب مدام با خودش حرف می‌زنه. بساط عروسکهاش رو زیر درخت پهن می‌کنه. اونا رو می‌شونه. تو ظرفها میوه و خوراکی می‌ذاره. تق‌تق با دست کوچولوش تو هوا در می‌زنه. خودش می‌گه و خودش هم جای عروسکش جواب می‌ده. خنده‌ام می‌گیره از حرفاش. مشغول پذیرایی از مهمونهاش شده. یکی‌یکی خرت و پرتهای توی ظرفا رو می‌خوره وحرف می‌زنه. دوباره برمی‌گرده سر دوچرخه سواری. از کنارش رد می‌شم. باید برم

تو حیاط دیگه راهرو تاریک و باریکی هست. می‌ترسم، اما از راهرو رد می‌شم. مثل یه تونل بزرگه. نور خورشید یه‌هو می‌زنه به چشمم. این طرف به سرسبزی قبلی نیست. یه حیاط بزرگ آب‌پاشی شده و گل‌کاری شده. درختهای بزگ توت چهارگوشه حیاطه. اینجا اتاق بزرگ شش‌دری قرار داره، درها بازن. پشت‌دریهای سفید و آهارزده، یه میز بزرگ با رو میزی آبی، با یه سبد بزرگ پر از میوه‌های باغ. صندلیهای روسی. مردی کوچک اندام با چشمهای عسلی روشن روی یه صندلی نشسته. عصای چوبی پر نقش و نگاری به دست داره. کتاب کوچک روسی توی دستش، مشغول خوندنه. زنی بلند قد و با وقار درکنار مرد نشسته. از سماور برنجی زرد رنگ چای میریزه

باد در شاخه ها می‌وزه وصدای برگها آرامش خاصی به اونها داده. هر دو احساس خوشی دارند. اتاق شش‌دری من رو به درون می‌خونه. دورتا دور اتاق تاقچه و بالای آن رف است. توی تاقچه‌ها برودری دوزیهای سفید کتانی پهن شده. ظرفهای چینی و چراغهای متعدد به چشم می‌خوره. بالای رفها پره از کتاب و مجله‌های روسی و فرانسوی. انتهای اتاق بخاری دیواری چوبی بزرگی با نفش و گلهای گچی و اشعار فارسی، که برجسته نوشته شده، توجهم را جلب می‌کنه... این عمارت تا ابد معمورباد... در کنار شومینه دو در هست که به اتاقی دیگر ختم میشن، اتاقی کوچکتر. در دوطرف شش‌دری دو ایوان و دو اتاق قرینه هم وجود دارن. از یکی از ایوانها پله‌های چوبی کوتاهی به سمت بالا می‌ره که باز به عمارت بالایی و باغ میرسه

دور تا دور حیاط انبارهای گندم است که به شکل سوله ساخته شده. در قسمت ورودی اصلی باز راهرو کوتاهی به دالان جلویی که سقفی گنبدی و گرد داره می‌رسه و اتاق بی‌بی و خدمه خانه است. از همین جا باز راهرو دیگری حیاط دیگر را به بقیه متصل می‌کند که به بزرگی حیاط قبلی است، ولی محل نگهداری احشام است. به طور کلی وسعت و سبک خاص معماری، اینجا را بسیار متمایز کرده. همین طور ساکنانش

در بزرگ اصلی سنگین و قطور و کوتاه است. با کلون چوبی بزرگ ابهت خاص خودش را داره. دلم می‌خواد محکم کوبه در رو به صدا دربیارم تا صاحبان خانه بیدار شن. نه، هنوز جاهای دیدنی زیاده. از راهرو بعدی دوباره به باغ وعمارت اصلی که شبیه شمس العماره ساخته شده بر می‌گردم. بچه‌ها مشغول بازی هستن. خانمی با اندامی متوسط، مهربانانه نگاهشان می‌کنه و از پنجره دور می‌شه. باد در شاخه ها می‌وزه. جنب وجوش بیشتری به چشم می‌خوره. خدمتکاری حیاط و تپه رو آب‌پاشی می‌کنه. عصر مهمانها میان. پدر با تخته نرد و رادیو در دست از پله ها پایین میاد. باید تا دیر نشده برم

آرام دوباره از کنار پله‌ها عبور می‌کنم. سوسی به طرفم پارس می‌کنه. دخترک با نگاهی آشنا دنبال چیزی که توجه سگ را جلب کرده می‌گرده و من آرام از کنارش رد می‌شم. با چشمهای قهوه ای آشنایش کنجکاوانه نگاه می‌کنه. از در که بیرون می‌رم، سرسبزی دشتهای اطراف و چشمه کوچکی که از کنار خانه عبور می‌کنه توجهم رو جلب می‌کنه. پاهام رو در آب فرو می‌برم. چشمهای قهوه‌ای دخترک هنوز... هنوز

آرین کوچولو باز صدام می‌زنه، خاله، خاله... به خدا نمی‌دونی چقدر قشنگ بود، مثل تو فیلما بود... شعر بالای بخاری دیواری در سرم تکرار می‌شه. خواهرم زیر لب اون را زمزمه می‌کنه

یارب این عالی عمارت تا ابد معمور باد / از بلاهای زمانه صاحب او دور باد

می‌گه با وجودی که خرابه شده، هنوز یه روح خاصی داره. انگار همه دارن توش زندگی می‌کنن. درختا و باغ با آدم حرف می‌زنن. حالت خاصی داره، این رو همه اهالی می‌گن

آره خسته‌ام. حسابی خوابم میاد. انگار از یه سفر برگشتم. پلکهام روی هم میاد. به خوابی عمیق می‌رم. هم‌قد آرین شدم. موهای نرم و نازکم توی صورتم ریخته. با دوچرخه توی باغ دور می‌زنم. سوسی، سوسی، بیا مسابقه

دیدار

2007-08-30T19:14:00.001-07:00

به همین زودی تمام شد مثل یک خواب

احساس می‌کنم شدم مثل یه پشه که با سررفته تو شیشه ماشین وهمون جا پهن شده، بالهاش را تو باد تکون می‌ده تا خیال کنه هنوز زنده‌اس. تو سرم همه چیز می‌چرخه، نه به اونجا تعلق دارم، نه به اینجا... نه هوای اونجا سازگار بود نه غربت اینجا، دلم نمی‌خواد مرثیه سرایی کنم، اما این احساس دوگانگی رو دوست ندارم. کوچه‌های قدیمی و حال و هوای آدما همه عوض شده بود. اینجا خاطره‌ها هجوم میارن توی سرت، ولی اونجا از خونه قدیمی، از مادر و مادربزرگ، از یاس سردیوار، از بوی غروب، که دل‌تنگیش رو با آب‌پاشی حیاط و بساط چای عصرونه می‌شد درکرد، دیگه خبری نیست. انگار همه رفتن تو یه قاب بزرگ قدیمی که فقط می‌شه از دور نگاهش کنی و گذشته‌های پر خاطره را بازهم تنهایی مرور کنی

در شهر خود غریبم
کو بوی آشنایی

تنهایی تو کوچه وبازار گشتم و تلفنی با همه صحبت کردم. فاصله‌ها کوتاه بود، اما دلها دور

صدفهای بوشهر

2007-05-11T21:16:00.001-07:00

باورم نمی‌شد، یک مشت صدف، صدفهای دریای بوشهر، آن هم اینجا در دورترین نقطه زمین

در من و ماه و خانه‌ام گفته بودم شاید کسی در آن سوی دریاها صدای صدفهایم را می‌شنود، شنید. زیباست که در عصر ارتباطات دختری از بوشهر وبلاگم را خواند

سمیه عزیز، صدفهایت زیباترین هدیه‌ای بود که به دستم رسید، برای همه چیز سپاسگذارم

سه قطعه کوتاه

2007-05-06T20:52:00.001-07:00

صدف
کنارساحل تازه از خواب پرید
می‌خواست دوباره به دریا برگردد
پرنده ماهیخوار تند اورا بلعید
صدف
هنوز خواب دریا می‌دید

-----------------------------------

کولی
کنار آتش
نرم و موزون می‌رقصید
باد مست
با شعله هم‌آغوش شد
آخرین رقص کولی
رقص آتش و باد بود

-----------------------------------

دیروز
کودکی ازترس باد
ساقه بادبادکش را محکم
در دست می‌فشرد
امروز
با نگاهی مشتاق
در آسمان
به دنبال رویاهای گمشده‌اش می‌گردد

من و آینه

2007-04-29T20:30:00.001-07:00

هربار به آینه نگاه می‌کنم تو رو می‌بینم
توکه نمی‌دونم کی هستی
ته چشات، یه آشنای قدیمی می‌بینم

باورم نمیشه
نزدیک می‌شم دورمی‌شم
چشام را بازو بسته می‌کنم
هربار باز تو را می‌بینم

شکل کی هستی
مادرم
نه
موهام را باز می‌کنم... می‌خندم
تو هم همینطور
باور نمی‌کنم
توی موهای تو تارهای سپید پر شده
صورتت یه کم ... نه
هنوز خوشگلی

رویه آینه دست می‌کشم
تا اشکهات رو پاک کنم
آینه خشکه
اما صورت من خیسه
من برای تو گریه می‌کنم
سرت را بذار روی دستم
تا اون رو نوازش کنم
دستام توی آینه خالیه
دیگه گریه نمی‌کنی
غریبه بهم نگاه نکن
من از تو خیلی دورم

از آینه دور می‌شم
برای نوشتن احتیاج به عینک دارم
خندم می‌گیره

صدای پای بهار

2007-03-10T20:30:00.001-08:00

ز خنده‌های آفتاب
شکوفه‌ها یکی یکی
به ناز و با کرشمه
باز می‌شوند
سپید و صورتی

سرود عشق می‌رسد به گوش
از زمین و آسمان
دوباره باز بهار می‌شود
دوباره باز شورشی است در دلم
هوا پر از لطافت و
زمین همه سخاوت است

نگاه کن
ز هر طرف جوانه‌ای است
که عاشقانه باز می‌شود

چه سرخوشم
ز رویش جوانه‌ها
ز بوی آفتاب
ز لاله‌ها و نرگس و بنفشه‌ها

دلم به جوشش است از نسیم
نگاه کن به من
به ابرها
به آسمان
ببین که تا کجا کشیده می‌شود دلم
ببین چه سرخوشم
ز دیدن تمام این نشانه‌ها

مموریال گاردن

2007-03-04T19:53:00.001-08:00

امروز از جلوی مموریال گاردن رد شدم

وسوسه می‌شم برم تو. کف پاهام مورمور می‌شه. برگردم؟ نه، می‌رم، شاید قبرستون باصفایی باشه اصلا. ترس نداره. بالاخره دل به دریا می‌زنم و می‌رم. مدام روی زمین رو نگاه می‌کنم. اثری از قبر نمی‌بینم. چرا همیشه فکر می‌کردیم اینجا قبرستونه؟! چقدر شرط بندی کردیم که دم غروب، هوا که تاریک می‌شه، بیایم اینجا... از ته دل می‌خندم. به دیوونه بازیهامون. اینجا قبرستون که نیست، بهشته. چمن و گل، درختهای بلند سرو وکاج، با یک رودبا ر کوچک که از وسط این باغ عجیب می‌گذره پر از پرنده، وای، صدا آب، صدای پرنده‌ها. نفسم داره می‌گیره. نه، اینجا خود بهشته. اون ته، یک درخت پراز گل صورتی روی آب خم شده، و سایه روشن آفتاب لای درختهاست. لاله‌ها و نرگسهای کنار آب... خدایا، الآن می‌میرم توی همین بهشت. من تحمل زیباییهای طبیعت را ندارم، بی‌اختیار می‌دوم، آواز می‌خونم، می‌چرخم... اینجا باغ منه: مموریال

کمی که آروم می‌گیرم، تازه نیمکتهایی را که گوشه وکنار اینجاست می‌بینم. اینجا مردم برای هریاد وخاطره‌ای یک نیمکت یا یک قطعه سنگ که روش یادبود نوشتن می‌ذارن به یاد عشقشون، همسرشون، دوستشون... اینجا باغ خاطره‌هاست. نوشته ها را می‌خونم. دلم می‌گیره. "به یاد آلن مور که عاشق موسیقی بود، سنفونی باد و برگ..." دوباره سرگرم تماشا می‌شم وبه صدای آب وصدای پرنده‌ها گوش می‌دم

امروز که برم خونه یک داستان تازه دارم که باید با آب و تاب تعریف کنم. شاید اول داستان همون قبرستون را باز سازی کنم وبگم تنهایی رفتم اونجا

تصورکن

2007-01-26T22:56:00.001-08:00

تصورکن
آسمان همیشه آبی است
تصورکن
جنگی نیست
هیچ مرزی نیست

تصور کن
هیچ کودکی گرسنه نیست
تصور کن
دور کره زمین همه انسانها
با صلح وصفا زندگی می‌کنند

تصور کن
همه یک رنگند
هیچ پولدار یا فقیری نیست
تصورکن
مهربانی مثل آفتاب درخشان است
تصورکن
همه دست در دست همیم

تصورکن
دیگر کسی را محکوم نمی‌کنند
قلبهایمان لبریزاز دوستی است
تصورکن
همه با هم برابرند
همه

تصور کن
تصور کن

این شعر برگرفته از ترانه زیبای جان لنون است با همین نام

ترانه باران

2007-01-25T22:25:00.000-08:00

به صدای باران گوش کن
چه ترانه زیبایی می‌خواند
بانوی باران
بانوی آبها
به زمین بوسه می‌زند
چه دلنشین است ترانه باران
چترها را ببندیم
بگذار ما نیز از نوازش باران
سبز شویم

بانوی آبها
بخوان ترانه زیبایت را
و رها کن گیسوانت را بر پهنه زمین
تا جاری شود در رود
تا جاری شود در ریشه تشنه گیاه

برف در ونکوور

2006-12-03T17:31:00.000-08:00

نیاز

2006-11-20T21:04:00.000-08:00

خدای عزیزم
نمی دانم کجایی
درآسمانها، یادرمیان آبها
درمیان بوته‌های شمعدانی
یا درعطرسکرآور یاسها
درمیان جنگل سروها
یابوته‌های رز وحشی کنار رودخانه

درصدای جویباری
یا آواز مرغان دریایی
تورا در همه جا می‌جویم
تورا حس می‌کنم
اما نمی‌بینم
نه
شاید می‌بینم
امانمی‌شناسم
درتمام لحظه‌هایم
تورا می‌ستایم

مرا پس متبرک کن
تاچون ترانه‌های آسمانیت
ساده و دلنشین باشم

گل سرخ

2006-10-12T20:16:00.000-07:00

گل سرخ از پیچک سردیوار پرسید آن سوی دیوار چه خبراست

پیچک دستهای نازکش را لبه دیوارگذاشت، خود رابالاتر کشید، وگفت رهگذران همیشگی. گل گفت از آنها بگو، می‌خواهم بدانم پشت این دیوار زندگی چگونه است

پیچک گفت تا آنجا که من می‌بینم کوچه‌ای است بلند وباریک، و زنی با زنبیل بزرگی از خرید می آید. مردی با عجله به رهگذری دیگر تنه می‌زند. کودکی دنبال مادرش می‌دود. پسر بچه‌ای با توپ مدام به دیوار می‌کوبد. گدای کوری از دیگران روزی طلب می‌کند. دختر و پسرجوانی دست دردست هم دارند

گل سرخ آهی کشید وگفت ای کاش من هم می‌توانستم همه اینها را ببینم، و صورت زیبایش را به طرف خورشید بالا گرفت. پیچک سرش را روی دیوار نهاد واز آفتاب نیمروزی خواب آلود شد. ناگهان احساس کرد چیزی باشتاب ازکنارش گذشت ودرباغچه فرود آمد. پسرک دوان دوان به در خانه رسید. وقتی آن را نیمه باز دید به آرامی وارد حیاط شد. پاورچین خود را به باغچه رساند. توپ را که کنار بوته گل سرخ فرود آمده‌بود پیداکرد. شاخه گل را که شکسته شده بود تند چید و از باغچه فرار کرد

پیچک ناگهان دید که دوستش آن سوی دیوار است، نه ساقه‌ای، نه برگی و نه ریشه‌ای

پسرک گل را به کنار دیوار پرت کرد و دوباره مشغول بازی شد. گل سرخ از هیاهوی کوچه رمقی در خود نمی‌دید

دخترو پسر جوان دوباره از کوچه گذشتند. دختر خم شد، گل را برداشت، بوئید وگفت باآن فال بگیرم ببینم دوستم داری... شروع کرد به کندن گلبرگها. دوستم داری، دوستم نداری... تا به آخرین گلبرگ رسید. ناگهان جیغ کشید، دوستم داری... و تمام گلبرگها را به هوا پاشید

پیچک از بالای دیوار گلبرگهای ظریف گل سرخ را دید که زیر پای همان رهگذرانی است که گل سرخ آرزوی دیدنشان را داشت

رنگین کمان

2006-10-01T19:20:00.000-07:00

آفتاب را به پنچره دعوت کن
شیشه‌های شسته از باران
نور را به خانه می‌ریزد
غباری نیست
دلم آفتابی و آبی است

نور می‌بارد
رنگین کمان زیبایی
درآسمان یپدا شد
زرد و سبز و نیلی ونارنجی

خدا مشغول نقاشی روی بوم آبی است
دلم می‌تپد احساس می‌کنم
یک مشت پروانه توی دلم بال بال می‌زنند
فرشته‌های کوچولو روی قلم‌موی نقاش نشسته‌اند

بدنهای نازکشان رنگی شده
رنگها را به هرطرف می‌پراکنند
آه، تکه‌ای رنگ روی شیشه اتاق من پاشید
ومن سرا پا نورم
بازکن پنچره را

نرگس

2006-09-16T12:48:00.000-07:00

دخترک با دسته‌های گل نرگس که در بغل داشت دنبال ماشینها می‌دوید. زمین یخ زده و سرد بود، بخار دهانش مثل هاله ابر کوچکی دنبال او در حرکت بود. صدایش در لابه‌لای صدای بوق ماشینها گم می‌شد

کمی دورتر ماشینی ترمز کرد، دنبال آن دوید چکمه‌های لاستیکی‌اش روی یخها سر خورد. خودش را به دستگیره ماشین آویزان کرد. وقتی راننده شیشه را پایین کشید تقریباَ تمام نیم‌تنه‌اش داخل ماشین بود

ازگرمای داخل ماشین لذت می‌برد. باالتماس گفت: بخرید، همین چند تا بیشتر نمونده. صورتش از سرما گل انداخته بود و در نگاهش التماس موج می‌زد. راننده دنبال پول توی کیفش می‌گشت. تمام گلها را از دخترک خرید. دختر تشکر کرد و از توی جیب کت مندرسش یک دانه گل کوچک نرگس در آورد و به طرف راننده دستش را دراز کرد. می‌دونید من چند تا از این گلها را می‌برم خونه می‌ذارم توی نعلبکی کنار سماور، نمی‌دونید توی اتاق پر می‌شه از بوی بهشت

راننده یکی از دسته‌ها را برداشت وبه دخترک گفت خوب امشب این را ببر تا بوی بهشت بیشتر بشه. دخترک نگاه عمیقی به راننده کرد و گفت: بوی بهشت به زیادی اینا نیست، وقتی می‌یاد می‌یاد. راننده با تعجب به دخترک که در تاریکی خیابان تنها هاله بخار بالای سرش پیدا بود نگاه می‌کرد وصدای محزون دخترک درگوشش می پیچید... بوی بهشت به زیادی اینا نیست

دانه کوچک گل دستش را معطر کرده بود

آسمان مال من است

2006-08-25T20:05:00.000-07:00

امروز رفتم کنار ساحل. از روی اسکله به آبها نگاه می‌کردم، عمیق و سنگین. چند تا اردک روی آب بالا و پایین می‌رفتند. باد ملایمی می‌وزید. دلم می‌خواست مثل این پرنده‌ها سبک باشم. رفتم روی ماسه‌ها نشستم و آنها را با دستم زیرو رو کردم، روی ماسه‌ها دراز کشیدم. چشمهایم را بستم. تمام بدنم را رها کردم. احساس سبکی و بی‌وزنی می‌کردم. مثل یک بادکنک بزرگ توی هوا با باد می‌چرخیدم. تمام سطح آب را از بالا می‌دیدم. پرواز توی این آسمان زیبا چه کیفی دارد. "هرکجا هستم باشم، آسمان مال من است." این آبی بی‌‌انتها را دوست دارم

کم‌کم با طناب نامرئیم به پایین خزیدم. دوباره ماسه‌ها را احساس می‌کنم. رطوبت باد را روی موهایم و پوستم حس می‌کنم. خوشحال و سبکم. آرام چشمهایم را باز می‌کنم. آسمان با همه زیباییش در چشمهایم می‌ریزد. برقی از خوشبختی در تمام وجودم می‌دود. برای خدا که آنجا لابه‌لای ابرها بود بوسه ای شیرین می‌فرستم، و به طرف خانه حرکت می‌کنم

مثبت اندیشی

2006-08-12T20:00:00.001-07:00

خوشبختی یک احساس است... آن را در خود بیشتر تقویت کنیم

مثبت فکر کنیم، زیرا مثبت اندیشی کلید خوشبختی است

با طبیعت مهربان باشیم... زیباییها را دریابیم... لحظه‌های زیبا را ثبت کنیم

ماه نقره‌ای

2006-07-30T22:25:00.000-07:00

هر چی بخوای همون می‌شم
مثل یه ماه نقره‌ای
زینت ایوونت می‌شم

مثل گلای اطلسی
تنگ غروب وا می‌شم و
صد دفعه قربونت می‌شم

مثل یه باد دستامو حلقه می‌کنم دورتنت
عاشق اون موی پریشونت می‌شم

مثل یه قطره اشک نرم
ستاره می‌شم تو چشات
یا اگه تو دلت بخواد
خنده می‌شم روی لبات
مثل خیالای قشنگ
می‌رم تو شهر رویاهات

مثل یه خواب نیمروزی
خونه می‌سازم تو چشات
هر چی بخوای همون می‌شم

من و ماه و خانه ام

2006-07-29T19:53:00.000-07:00

خانه ام روی آبهاست
روی آبی‌های سرد
خانه ام روی موجها می‌رقصد
بالا وپایین می‌رود

گاه از دلتنگی موهایم رابدست باد می‌سپارم
تا عطر نارنجهای سرزمینم را بیابد

وقتی خانه ام روی آبها می‌رقصد
من با قصه نارنچ و ترنج کودکیم
وبوی آشنای سرزمینم
به خواب می‌روم

خانه ام روی آبهاست
امروز دریاجه آرام است

خورشید بر بام خانه ام می‌تابد
با صدفهایی که از کف دریا آورده ام
گردنبند می‌سازم

خانه ام روی آبهاست
ماه بزرگ وسنگین روی آبها افتاده است
امشب میهمانی مهتاب است

من و ماه و خانه ام
هر سه روی آبها می‌رقصیم

صدا ی گردنبند صدفم در باد می‌پیجد
شاید کسی در آن سوی دریاها
صدای صدفهایم را می‌شنود

پرنده سفید

2006-07-28T18:25:00.000-07:00

من از دنیای جنگ بیزارم

من از صدای غرش موشکها
از آوار سقفها
از جسدهای تکه تکه شده بیزارم

از نگاه مات کودکان
از شیون زنان
از آسمان پوشیده از غبار بیزارم

من از تابش خورشید
بر فراز ویرانه‌ها
و از صورتهای سرد وبی‌روح سربازان بیزارم

کجاست آن پرنده سفید
که نامش آزادی بود
و بر منقارش شاخه‌ای از زیتون